Wegetarianizm jest dobry

Zacznę może od wegetarianizmu. Już na początku podstawówki nie smakowało mi prawie żadne mięso. Od drugiej klasy jadłam tylko sosy i to tylko te zrobione przez babcię. Jakie pojęcie o odżywianiu wtedy mogłam mieć? Nie miałam praktycznie żadnego, było mi tylko smutno, bo rodzina kazała mi jeść mięso, a ja nie chciałam. Ale jadłam, bo myślałam, że muszę. A to "jedzenie" to był od czasu do czasu połknięty w całości (w całości, bo nie wytrzymałabym gryzienia TEGO choć przez chwilę) kawałek szynki. Oprócz tego moja jakże cudna dieta w gimnazjum już obejmowała pizzę (rzecz jasna bez mięsa), czekoladę, chipsy i inny równie zdrowy i pożywny pokarm.

W te wakacje okazało się, że muszę łykać żelazo i rzecz jasna jeść mięso. Była awantura, wcisnęli mi chyba raz czy dwa kawałek mięsa, ale na początku roku szkolnego mama powiedziała, że jeśli będę prawidłowo się odżywiać, to mogę go nie jeść (mięsa)! Nie odżywiam się prawidłowo, ale planuję to zmienić. Na pewno jednak już odżywiam się lepiej. Na razie jem to, co w moim mieście łatwo dostępne, ale wkrótce zacznę przekonywać rodziców, żeby zamawiać jedzenie w sklepie internetowym. Oczywiście te, którego dostać w takim małym miasteczku nie można. Obecnie mam grypę, ale mój brat miłujący mięso, choruje częściej. Kiedyś codziennie się smarkałam (alergie), wprawdzie nadal te alergie są, ale jest już lepiej :) I myślę, że nie trzeba rezygnować z mięsa (ale i o tym pomyślcie, można bez niego żyć, a oszczędzicie zwierzęta), po prostu należy spożywać mniej tej chemii. A oprócz tego bilansować posiłki, chociażby tak "mniej więcej".